گو نام ما

گو نام ما زیا د به عمدا چه میبری      خود آید   آنکه یادنیاری زنام ما

شرح بیت

بخاطر چه چیز و به چه دلیل نام مارا عمدا زیاد ذکر می کنی ،  روزی فرا خواهد رسید که نام و نشانی از ما باقی نخواهد ماند و یادی از ما نخواهی کرد.  این جهان محل گذر است همه پدیده های عالم هستی بعد از اندک زمانی رو به فنا ونابودی می روند واثر ونشانه ای از آنها باقی نمی ماند .  قانون خلقت چنین حکم می کند  هرموجودی که پا به عرصه حیات می گذرد مدت زمانی درعالم مادی زندگی می کند سپس عالم فانی را روبه عالم باقی ترک می کند .  ای دوست چرا عمدا از ما یاد می کنی و این را بدان که روزی از گردونه طبیعت مادی خارج خواهیم شد اثرو نشانه ای از مارا نخواهی دید .  به تعبیری دیگر میتوان چنین گفت : تا زمانی که قدرت در دست ماست و ما توانای ایجاد امکانات برای دوستان و اطرافیان را دارا می باشیم اطرافیان بخاطر منافع مادی خود مداوم از ما یاد می کنند ومارا در محافل مختلف مورد اکرام و تعظیم قرار می دهند .  اینگونه احترامات و اکرامات تازمانی که دارای قدرت و سلطه می باشیم ادامه دارد .  ولی اگر روزگار چهره خودرا تغییر دهد و عوامل گوناگون مارا از اریکه قدرت ساقط نماید ،  ویا حوادث دارائی و ثروت مارا زایل سازد دیگر احدی به طرف ما نمی آید ونام وآوازه مااز خاطرها محو می گردد.