ما در پیاله

ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم        ای   بی خبر از لذت شرب مدام ما  

شرح بیت

سالهای متمادی در اندوه و کربت بسر برده ام ، و در بیابانهای لم یزرع و مناطق   سوزناک به سیر و سیاحت پرداخته ام ،  و در آتش فراق او لحظه ای آرامش و   فراغت نیافته ام ،  چه ریاضتها که نکشیده ام ،  بطور متوالی مشغول   تمرین و ممارست شده ام ،  اوقات بیشماری را درغم او سپری نمودم  ، بعد   از گذراندن دوران مخصوص عشق و شیفتگی سرانجام موفق گشتم  تصویر زیبای معشوق   را مشاهده کنم ،  اما چگونه و از چه طریقی موفق به این عمل شدم ،  آری   از طریق دل خود به این عمل دست یافتم  ، آری این دل آگاه و بینای عارف است   که حقایق را می فهمد و زیبای و تجلیات معشوق را حس می نماید. بنابراین مفاهیمی   همانند زیبائی و عشق با معیارهای زندگی طبیعی قابل اندازه گیری و سنجش نمی باشد .    بلکه برای فهم آن باید خویشتن را مجهز به حیات طیبه نمائیم ،  وامکانات   مربوطه را در خود بوجود آوریم ،  یا مفاهیم مربوطه را بخوبی درک کنیم ،    اگر خویشتن را از زنگارها و آلودگی های حیات طبیعی و شهوات غیر معقول مبری سازیم   به لذت واقعی حیات نایل خواهیم گشت .  که نوشیدن شراب معقول موجب صعو انسان   آگاه به مقامات والای الهی خواهد گردید که افتادن در ورطه شقاوت و گمراهی انسان   را از ادراک جاذبه ربوبی محروم می سازد..