میدمد صبح

میدمد صبح و کله بست سحاب الصبوح الصبوح یا اصحاب

شرح بیت

سپیده سحری از افق دور دست آسمان به سوی زمین می دمد ، وهوای لطیف و لذتبخش همه وجود مارا فرامی گیرد . و پرده های ابر تاریکی یکی پس از دیگری درحال رفتن است و می روند ، ای دوستان ودمسازان و همراهان دلنواز لطفا شراب صبحگاهی را بیاورید ، تادمی بنوشیم ومست گردیم ، و خویشتن را از عالم مادی به عالم دیگر سوق دهیم . شراب نوشیدن در بامداد فرحبخش درروی چمنهای زیبا و آکنده از گلهای سرخ و سفید دوست داشتنی و بسیار جالب و لذت آفرین است . دراین بیت منظور از شراب نماز صبح می باشد ، که عارف واقعی بعد از بیداری از خواب به طرف طبیعت جذاب می رود . و درخلوتکده خود با خالق هستی به راز و نیاز می پردازد . و غلیان شهوات دنیوی را در خود می کشد ، و آنچنان غرق در وجد ونشاط الهی می گردد ، که گوئی همه چیز را به فراموشی سپرده است ، و فقط بخاطر یک چیز زنده است ، و مست نور و تجلیات الهی می گردد ، و به دنبال دمساز و همراه خود می شتابد، و آنچه که با روح شاداب و لطیف او موزون است موسیقی دل انگیز و نغمه دوست داشتنی کلام خداوندی است ، با شنیدن و قرائت کلام زیبای الهی دل او آرام می گیرد . و تمام غمهای بیکران حیات دنیوی از وجودش زدوده می شود . او عاشق واقعی است کسی که صددرصد به آفریننده عشق بورزد ، هرگز از زندگی خسته و ملول نمی گردد ، و کلیه تنگناها ی ناشی از حرکت پدیده های بیشمار هستی را باآغوش باز می پذیرد . و درمقابله با سختی ها از خود ضعف و سستی نشان نمی دهد . و با اتکا به قدرت لایزال الهی به آرامش واقعی نایل می گردد.