دربستردرون بخش شصت و دوم

تلخ و شیرین زین نظـــــــر ناید پدید از دریچـــــــــــــــــه عاقبت دانند دید

چشم آخـــــــربین تواند دید راست چشم آخربین غرورست و خطاست

ای بسا شیرین که چون شکـربود لیک زهـــــــــــراندرشکرمضمــــــربود

آنک زیرکتــــــــــــرببو بشناسدش آن دگــــــــــرچون برلب و دندان زدش

پس لبش ردش کند پیش ازگلـو گــــــــــرچه نعره می زند شیطان کلوا

وآن دگررا درحـــدث سوزش دهد ذوق آن زخم جگــــردوزش دهــــــــــد

وآن دگـــــــــررا بعد ایام و شهور وآن دگــــررا بعد مرگ ازقعـــــــــــــرگور

وردهندش مهلت اندرقعــــــرگور لابد آن پیداشود یـــــــــــــــــــوالنشور

نقل از صفحه-1090-- از کتاب شرح مثنوی شریف جلد سوم جزنخستین از دفتر اول تالیف بدیع الزمان فروزانفر ، انتشارات زوار

چشم آخربین : به کسرخا ، چشم عاقبت بین ، چشم غیبی که فریب ظاهرنمی خورد و نظر برعاقبت دارد

چشم آخربین : به ضم خا ، دیده ی حسی و حیوانی که به ظاهر فریفته می شود ومانند ستور دربند علف است

مضمر: به ضم میم و سکون ضاد و فتح میم ، نهفته ، پنهان کرده

گلو: به ضم گاف ، چنین است

کلوا : بخورید

حدث : به فتح حا ودال ، مدفوع و افکنده ی روده انسان

شهور : جمه شهر به معنی ماه

یوم النشور : روزقیامت که مردگان ازگوربرمی خیزند و درصحرای محشر پراکنده می شوند